Vervloekt!

img093In 2011 schreef  Bibliotheek Waterweg in Schiedam voor de zevende keer de schrijfwedstrijd Piet Paaltjes uit. Voor deze wedstrijd zijn ruim 160 inzendingen binnengekomen. Twintig daarvan kwamen voor publicatie in een bundel in aanmerking. Waaronder mijn verhaal Vervloekt!

 

 

 

 

Roald Dahl

is een schrijver van zowel kinderboeken als (korte) verhalen voor volwassenen. Als grote fan van zijn werk, schoot mij bij mijn beslissing om aan deze schrijfwedstrijd mee te doen een verhaal van hem te binnen: William and Mary.                                                                     William Pearl is docent filosofie in Oxford. Hij is ongeneeslijk ziek en na zijn dood ontvangt zijn vrouw Mary een brief van hem met daarin de opdracht zijn hersenen (en één oog) aan de wetenschap ter beschikking te stellen via zijn beste vriend en neurochirurg William John Landy. William Pearl – het verhaal is vanuit zijn perspectief geschreven – is een dwingende, zeer dominante man die zich kapot ergert aan zijn vrouw. Hij vindt haar op z’n zachts gezegd maar een dom persoon.

Dit verhaal van Roald Dahl heeft mij geïnspireerd tot het schrijven van een soort tegenhanger van William and Mary. Dat is Vervloekt! geworden.

 

Vervloekt!

Vervloekt de kwelgeest die mij, William Pearl, heeft geschapen. Het duivelse brein waaraan mijn geminimaliseerde bestaan is ontsproten: slechts een grijze weke hersenmassa en één oog. Mijn rechter. Vervloekt de fantasie van de man die mijn hersenen in een glazen spoelbak heeft ondergedompeld in een Ringer-oplossing, mijn oog in een drijvend, doorzichtig beschermhoesje heeft verpakt en ons samen achteloos heeft weggezet op een aftands verrijdbaar salontafeltje. Weerloos onder een glazen stolp, met setje slangen verbonden aan een hart-longmachine.                                                                                                                     Vervloekt de schrijver die mij heeft veroordeeld tot dertig jaar vreugdeloos huwelijk met een van de grootste leeghoofden die er op deze aardbol rondloopt. Mij heeft opgezadeld met een dweepziek, rokend, geldverspillend wezen, en nu mijn hersenen inclusief mijn rechteroog met sadistisch genoegen in leven laat houden door uitgerekend dát mens. Vervloekt die godvergeten kwelgeest van een Roald Dahl!

Woesj. Voordat de grijsblauwe rookwolk mijn oog heeft bereikt en haar grijnzende gezicht opnieuw in een prikkende walm van sigarettenrook verdwijnt, zie ik nog net haar lippen bewegen. De woorden kunnen niet tot me doordringen, maar met een beetje verbeeldingskracht hoor ik weer haar zoetgevooisde, dweperige stem. Honingzoete klanken, druipend van nauwelijks verholen venijn. Ik mis mijn oren niet.                                                                         Om aan te geven hoezeer ze mij moet verafschuwen: vooraf ze heeft het beschermhoesje rond mijn oog verwijderd. Uiterst secuur, zonder ook maar de minste trilling in haar vingers. Samen met met mijn leeslens. Plus twee. Ik was ver boven de veertig toen mijn verkankerde pancreas het definitief begaf. Een schrale troost, dat ik zonder die lens de scherpte van de kwaadaardige contouren rond haar mond mis.                                                                   Nadat ze de stolp over de spoelbak heeft teruggezet, brengt ze de sigaret naar haar bloedrood gestifte lippen en zuigt met een intens bevredigde blik de nicotine naar binnen. Zo diep ze kan. Van tafel pakt ze een foto en laat mij die zien. Zichtbaar genietend van haar superioriteit. Nee niet die. Asjeblieft niet die!                                                                                                Zeventien jaar geleden. Halfdronken hangt ze om de nek van een van mijn beste vrienden uit die tijd. Harry. Haar brutale, hongerige blik windt hem op. Ik kan het zien aan zijn ogen. De foto is genomen tijdens ons afscheidsfeestje in Londen, vlak na mijn benoeming als docent filosofie in Oxford. Draaiend met haar heupen verdwijnt ze uit mijn zicht. Godallemachtig, wat heb ik me voor haar geschaamd die avond.

‘William, lieverd, doe eens even niet zo saai. Kom er toch gezellig bij zitten. Het is tenslotte jouw afscheidsfeestje.’ Ze draait haar hoofd terug naar Harry. Eén oog blijft op mij gericht. ‘Ligt het aan hem, dan blijft hij de hele avond met zijn neus in de boeken zitten. Als ik niet zeker wist dat hij een vent van vlees en bloed was, zou ik zweren dat ik met een leesplank was getrouwd.’                                                                                                                                                Kreng! ‘Nou overdrijf je toch een beetje, schatje. Je kunt me regelmatig in mijn rozentuin vinden.’ ‘Je rotstuin zul je bedoelen. Ik begrijp niet wat je boeiend vindt aan al die dorre stekels.’ Tegenspreken is zinloos, dus houd ik verder mijn mond.                                                       Ze staat op. Wankelend. Ze heeft weer eens teveel op. ‘Zullen we dansen, lieverd?’              Een retorische vraag. Ze weet dat ik een gloeiende hekel heb aan dat geschuifel. ‘Sorry, Mary. Maar misschien heeft Harry zin.’                                                                                                            Ongetwijfeld stuurt ze daar ook op aan. Haar knipoog naar hem ontgaat me niet.                   ‘Ach, natuurlijk. Dat was ik even helemaal vergeten. William beweert dat hij met één oog geen diepte meer kan zien.’                                                                                                                                 Secreet. Wiens schuld was dat geweest?                                                                                                  ‘Dat is ook zo,’ verweer ik me zwak.

William

Ruw wordt ik uit mijn gemijmer losgerukt. Ze trippelt de kamer weer binnen. Hoelang is ze weg geweest? Lang genoeg in ieder geval om zich te verkleden. De rode splitrok die ze die bewuste avond speciaal voor Harry had aangetrokken, zit haar nog steeds als gegoten. Alleen is het vlees van haar bovenbenen in de loop der jaren nog slapper en kwabbiger geworden. Haar gelakte kunstnagels trekken vier evenwijdige groeven in de vacht van een…    Naar adem snakken kan niet meer, maar een vergelijkbaar verschijnsel verstikt plotseling mijn hersenen. Alsof alle slangen in één keer worden afgeknepen.                     Een Pers! En weer zo’n afschuwelijke witte. Net als de vorige, twintig jaar geleden in Londen. Haat ze me zo verschrikkelijk dat ze me dat opnieuw aandoet? In alle hevigheid dringt het tot me door: voor de rest van mijn leven zal ik overgeleverd zijn aan haar wraakzuchtige grillen. Mijn eigen vrouw, die zich vast heeft voorgenomen mijn geest te kwellen zoveel ze kan en mij telkens opnieuw met wreed plezier te dwingen een onvrijwillige reis naar mijn verleden te maken.

‘Wat lees je daar, lieverd?’ Ze slenterde naar me toe met die afschuwelijke kat tegen zich aan geklemd.                                                                                                                                                               ‘Oh, zomaar iets luchtigs tussendoor. Maar dat interesseert jou toch niet.’                                  Ik toon haar het tijdschrift waarin mijn vriend Landy een artikel heeft gepubliceerd over moleculen in de hersenen die signalen tussen zenuwcellen kunnen doorgeven.                  ‘Kijk nou toch eens, William. Is het geen snoepje? Ze duwt het witte monster tot vlak onder mijn neus. ‘                                                                                                                                                            ‘Doe me een lol, schat. Je weet toch dat ik allergisch ben voor kattenharen? Zeker voor die van zo’n langharige Pers.’                                                                                                                                       ‘Oh sorry, lieverd. Dat was ik even helemaal vergeten.’ Ze drukt het monster kozend tegen haar borst, waarna ze met haar belachelijke ‘neusje-neusje’ ritueel van haar begint.              Je doet het opzettelijk, die harige kat onder mijn neus!                                                                     ‘Kom maar lekker tegen me aanliggen, Foeffie.’ Klak, klak: het geluid van haar tong tegen haar gehemelte. Belachelijk idiote smakgeluidjes. ‘Je bent mijn kleine lieve scheetje. Het andere baasje kan niet zo tegen kattenharen, weet je. Daar moet hij van niezen.’                     Ik gun haar haar gelijk niet, maar de aangekondigde niesbui kan ik niet langer binnen houden. Van schrik vliegt het mormel uit haar armen. Recht op mijn hoofd, waar het met gespreide klauwen aan het vel van mijn gezicht bleef haken. Het laatste dat ik ooit nog met mijn linkeroog zal zien, zijn vier scherpe nagels die zich in mijn oogkas boren. Ongetwijfeld om dat omhoog klauwend monster het nodige houvast te bieden aan.

Het ‘neusje-neusje’ gedoe is ze niet verleerd. Wedden dat ze dit misbaksel ook Foeffie noemt? Getver, wat een walgelijke naam voor een beest.                                                                       Op mijn werktafel staat pontificaal een nieuwe televisie. Ik haat televisie. Versuffing voor de massa die niet weet wat het is om ’s avonds een goed boek te lezen. En dat op mijn werktafel! Over boeken gesproken. Naast de televisie valt mijn oog op de naam van mijn meest gehate schrijver: mijn schepper. Someone like you, lees ik op de kaft. Het bestaat niet dat juist dát boek daar zomaar ligt. Ik weet te goed welk verhaal daarin staat. Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat ze er ook maar één letter in heeft gelezen. En dat ooit zal doen.                                                                                                                                                                   Nadat ze het salontafeltje zo heeft gedraaid dat ik wel naar het beeldscherm moet kijken, zet ze de televisie aan en begint te dansen. Het geflikker van het beeldscherm stoort mijn denken. Ik probeer me op mijn eigen gedachten te concentreren.                                                   De volumeknop staat vast en zeker vol open, maar daar heeft ze mij niet mee. Niet meer. Heupwiegend dartelt ze naar mijn leefplek en zet haar troetelbeest liefdevol naast de stolp, waarna ze uit mijn blikveld verdwijnt.                                                                                                        Het beest naast me houdt het snel voor gezien en springt op de grond. Dat doet hij echter met zoveel kracht dat het salontafeltje achteruit tegen de leuning van mijn bruinleren stoel wankelt. Een paar seconden de glazen stolp balanceert op zijn basis maar valt dan voor mijn ogen de afgrond in. Het witte monster kijkt nieuwsgierig om. Twee ijsblauwe spleten loeren naar de spoelbak. Of naar mijn oog? Oh nee, hè? Toch niet weer?

Mijn besef van tijd is aan het vervagen, merk ik. Hoelang het monster daar al zit, weet ik niet precies maar plotseling begint hij met zijn staart te zwaaien. Zijn achterste beweegt een paar keer stevig heen en weer en het volgende moment zit hij met één sprong opnieuw op het salontafeltje. Dit gaat niet goed… Of juist wel?                                                                           Hij strekt zich uit en klautert behendig langs de spoelbak omhoog. Tot over de rand en begint dan met één poot naar mijn oog te hengelen. Het interieur van de kamer zwalkt naar alle kanten. Evenals het monster zelf.                                                                                                           Van het daaropvolgende moment weet ik niet veel meer, behalve dat de kat iets doet wat ik niet voor mogelijk had gehouden; mij uit mijn vissenkom bevrijden.

Als ik mij weer enigszins kan oriënteren, lig ik op de grond in een zee van glasscherven. Langzaam kleurt het bloed, dat uit de afgerukte slangen naar beneden sijpelt, de vochtplek waarin ik lig rood. Nog hooguit drie minuten, schat ik, en mijn marteling is voorbij. Voorgoed. Drie hemelse minuten waarin ik geen beest zo liefheb dat ik zo vreselijk haat.