de lintworm


Vieze liedjes

In november 2017 heeft literair werk. nl samen met Museum Speelklok in Utrecht de schrijfwedstrijd Vieze Liedjes georganiseerd. Dit naar aanleiding van de tentoonstelling Vieze liedjes op deftige speelklokken in Museum Speelklok over de oorsprong en achtergrond van de muziekjes op deze speelklokken. Of zoals het museum op haar  website schrijft: dé tentoonstelling over guilty pleasures in de 18e eeuw.                                                                                                                 De basis voor deze tentoonstelling is gelegd door Marieke Lefeber met haar promotie-onderzoek over dit onderwerp.                                     Doordat mijn verhaal bij de beste tien inzendingen behoorde, is het in de bundel opgenomen, die speciaal voor deze gelegenheid is uitgegeven. Hieronder mijn inzending voor deze schrijfwedstrijd.

de lintworm 

  ( afspelen van de muziek bij onderstaande limerick: links in het zwart van de balk klikken)

 

  De spijs van haar gastheer verteren                                                                                                                   zijn darmen onwijs souteneren                                                                                                                                 zo vadsig, zo vies                                                                                                                                                          gênant en onkies                                                                                                                                                            de dwingeland: ‘tis wijs haar te weren

Je zal maar een lintworm zijn. Gedoemd om heel je leven de darminhoud van een ander om te woelen; niet bij machte jezelf aan deze benarde, uitzichtloze toestand te ontworstelen. En altijd maar weer datzelfde liedje: gemeden als de pest en als iemand al tegen je kletst, je er donder op kunt zeggen dat het een donkerbruin bijsmaakje heeft.                       Wat de lintworm in haar leven niet allemaal naar haar hoofd geslingerd heeft gekregen. Schijtschooier, poepprofiteur, lintlikker, darmdalver, kontkruiper…                                                   Daarmee vergeleken zijn shitwit en parasietparia nog de minst erge van allemaal. Ja, ze weet veel van poep en ze is een parasiet. Maar wat dan nog? Zijn we dat laatste op de een of andere manier niet allemaal?

Wie nu nog mocht denken dat de lintworm een lichtzinnig beest is, dat bij de gratie van haar onwetende gastheer zonder noemenswaardige inspanning aan de kost kan komen, heeft het goed mis. De lintworm lijdt voortdurend onder haar horigheid. Of anders wel onder het gescheld van haar medebewoners, die nota bene bijna allemaal zelf ook parasiet zijn.  Maar waar de lintworm feitelijk nog het  meest onder gebukt gaat, is haar eigen buitenproportioneel ontwikkeld schuldgevoel.                                                                                                 Waarom, vraagt ze zich afgunstig af, is zij niet gezegend met de onwetendheid van aarswormen, die, niet gehinderd door enige kennis van zaken, als een stelletje opgeschoten aaltjes door de darmderrie dartelen. Verstoppertje spelen in de blinde darm omdat niemand ze daar kan vinden. Ach, het komt vast door hun slechts rudimentair ontwikkeld zenuwcentrum, concludeert de lintworm van zelfmedelijden vervuld. Zij kunnen niet anders dan zich van geen kwaad bewust zijn. Ontzettend triest allemaal.                                                                 Voor de lintworm is de maat meer dan vol. Of nog beter gezegd: ze staat op barsten. Haar hartverscheurend medelijden met zichzelf heeft dermate monsterlijke proporties aangenomen dat de lintworm bang is dat als er nog één gedachte bijkomt, ze acuut uit elkaar zal ploffen. Deze gedachte alleen al is voldoende voor de spreekwoordelijke druppel.

En dan gebeurt er een wonder! Een mirakel, in de vorm van een spontane staartdeling. Eén voor één laten de onderste segmenten van de lintworm haar meterslange lijf los. Net zo lang tot ze nauwelijks meer de helft van haar lengte overhoudt. Maar de ontlasting is veelzeggend. Gedeeltelijk verlost van de zwaarte haar gastheer dagelijks van voedingsstoffen te beroven, maakt ze zowaar een klein kronkeltje. Een kleintje, maar toch… Voor de lintworm een tot dan toe onmogelijk geachte uiting van grote opluchting.                                           In de euforie die op deze ontlading volgt, laat ze spontaan de darmwand los. Het kan haar allemaal niets meer schelen. Net als haar kronkelende segmenten geeft ze zich gewillig over aan de peristaltiek van haar habitat.                                                                                                     Stukje bij beetje wordt ze samen met de vertrouwde, lauwwarme smeer om haar heen naar beneden gedrukt. Verder en verder tot ze uiteindelijk tot haar eigen stomme verbazing het licht ziet. Licht! Een geluksgevoel van ongekende omvang stroomt door haar lintwormlijf. Eindelijk vrij. Eindelijk verlost van die alles bepalende bedompte en benauwde omgeving die haar meer dan twintig jaar in haar greep heeft gehouden. En heeft gemaakt dat ze is verworden tot wat ze nu is: een neerslachtige paria, een meterslange minderwaardige zuigmuiter. Maar vanaf nu gaat ze het anders aanpakken. Hoe? Dat is nog even een zorg voor later.

Moraal: op euforie en zielenleed alleen zing je het niet lang uit