Trilogie

img086

 

In 2012, 2013 en 2014 heb ik met drie verhalen aan De Raadselige Roos meegedaan. De verhalen in de bundels staan schijnbaar los van elkaar, maar vormen samen één geheel. Uit het juryrapport van 2014: Eén inzender verraste de jury dit jaar. Hij schreef nu nummer drie van zijn ‘vervolgverhaal’. Was vorig jaar al sprake van een primeur, een serie van drie is iets bijzonders voor De Raadselige Roos. Reden om de drie verhalen uit iedere bundel integraal op te nemen.

2012, thema ‘De ongezocht vondst’. Met het verhaal De haan met de gouden eieren won ik de derde prijs.

uit het juryrapport

Een verhaal dat de jury zeer verraste: goede opbouw, leuk plot, originele titel, de ‘vondst’ zit erin. Kortom een geweldig verhaal. Wel werd opgemerkt dat de wisselende perspectieven verwarrend werken, de lezer moet te grote sprongen maken. Het verhaal zou de potentie hebben om er een novelle van te maken.

2013, thema ‘Binnen muren, binnenmuren’. Hier won ik de tweede prijs met Muren zijn niet van steen.

uit het juryrapport

Dit is een verhaal dat volgens de jury een vervolg is op zijn verhaal van vorig jaar. Weergaloos, wie verzint zoiets? En dan nog zo in compacte stijl geschreven. De stijl, het plot en het tempo zijn goed. Opvallend vond de jury dat het een van de weinige verhalen was met goed geschreven dialogen en goed gebruik van perspectiefwisselingen. Eén jurylid merkte op: het lijkt alsof het thema met de schrijver gewerkt heeft, dat maakt het oorspronkelijk.

2014, thema ‘Scharniermomenten’. Welkomstdochter veroverde de derde prijs.

uit het juryrapport

De nummer drie van van het vervolgverhaal. Strekt dit tot aanbeveling van de inzender? De balans slaat door naar ‘ja’. Deze man kan schrijven en weet de lezer drie jaar achter elkaar te boeien. Perspectiefwerking en spanningsboog zijn goed, witregels zijn functioneel gebruikt, grappig is het fonetisch geschreven Engels. Het thema zit erin. Hier en daar is een beeld dat wat sterk is aangezet: een bloeddoorlopen hoofd. Aangezien het de eerste keer is dat een deelnemer een trilogie schrijft en voltooit, staan de eerste twee verhalen ook in deze bundel.

 

deel 1: De haan met de gouden eieren

Geradbraakt ben ik. Werktuiglijk pak ik de kampeerspullen van hem aan – dat hij die bij zich had, wist ik niet eens – en zet ze naast de auto bij elkaar op de grond. Als laatste haalt hij twee stretchers uit de achterbak. Ik klap eentje open en laat me erop vallen. Mijn voeten…                                                                                                                                                                             Getik van metaal op metaal. Ik open mijn ogen en zie hem met een verbeten trek om zijn mond pennen de harde, droge grond in slaan. Aan de gezwollen aderen bij zijn slaap te zien kost hem dat de grootste moeite.                                                                                                              In hotelletjes zouden we slapen; over een tent heeft hij nooit gesproken. De hele vakantie is trouwens anders gelopen dan hij heeft gepland. Bij de Sloveens-Kroatische grens zijn we door de douane tegengehouden: ik bleek geen visum te hebben. De aanvraag duurt minstens een week, dus heeft hij ter plekke beslist door te reizen naar Italië.                                   Die nacht hebben we noodgedwongen in de auto geslapen. Nou ja, geslapen…                     Na nog eens twee afmattende slenterdagen door Venetië op mijn hoog gehakte Louboutins – iets anders heb ik niet bij me –  zijn we verder afgezakt naar het zuiden.                                  ‘No hotel?’ heb ik hem gevraagd.                                                                                                                     ‘In Italië? Two expens if, Xiao Wing.’                                                                                                             Hoezo ‘if’? If wat? If wanneer? Ik heb er niet veel van begrepen, maar voor alle zekerheid heb ik beleefd geglimlacht en ja geknikt.                                                                                                       ‘Not sjiep uh nof.’                                                                                                                                                      Mijn Engels is niet zo best, maar altijd nog beter dan mijn Nederlands. Niet voor niets heb ik mijn studieboeken meegenomen op vakantie: begin oktober al moet ik het inburgeringsexamen doen.                                                                                                                                                           Not sjiep uh nof. Dat heb ik begrepen. Het woord sjiep ken ik, maar ik weet niet helemaal zeker of hij nu bedoelt dat hij niet van schapenvlees houdt, of dat hij alleen maar in een hotelkamer wil overnachten die uitkijkt op een wei met schapen. Ik heb gegokt op het laatste en opnieuw vriendelijk geknikt.

In Beijing, waar ik Xiao Wing heb ontmoet, heb ik vaker ervaren dat haar vriendelijke glimlach, inclusief bijbehorend bevestigend knikje, absoluut niets zegt over haar begrip van het Engels of het Nederlands. Waarschijnlijk betekent het zoiets als ‘ik snap je absoluut niet, maar je zult het wel weten, dus glimlach ik beleefd’.                                                                             Geërgerd heb ik pen en blocnote gepakt. Een standaarduitrusting sinds ik met Xiao Wing naar Nederland ben gevlogen. Ik heb een huis getekend en daarbij €300, €200, €100 geschreven. Door alle geldbedragen heb ik een kruis gezet, waarna ik een tent heb getekend met €20. En een uitroepteken! Hopelijk is dat tot haar hersens doorgedrongen.

Hotelletjes zijn dus te duur. Ik pak de touwtjes die aan de tent hangen en geef ze hem aan. Iets anders om te helpen kan ze niet zo snel bedenken.                                                                           Hij zucht. ‘Water.’                                                                                                                                                     Gelukkig, dat woord ken ik. Ik loop met een beker naar de kraan. Op blote voeten want, zoals gezegd, heb ik enkel schoenen met hoge hakken bij me. Die ziet hij me graag dragen, weet ik van de complimentjes uit de tijd dat ik hem in Beijing heb leren kennen. Hij heeft me altijd het gevoel gegeven dat ik het waard ben er verzorgd en goed gekleed uit te zien. En daar ben ik goed in, weet ik van zichzelf. Het beste bewijs voor mijn goede smaak is wel de manier waarop hij me in Nederland aan zijn vrienden heeft voorgesteld. Als een pronkende haan. ‘Issuh geen bioetie?’ Dat is maar al te goed tot me doorgedrongen: bioetie betekent schoonheid. Ik heb me zeer gevleid gevoeld.                                                                         Maar hier op de camping heb ik niets aan die schoenen. Ik vraag me sowieso af of ik nog wel hakken zal dragen: hij zegt er zelden meer iets aardigs over.                                             ‘Zwemmen?’ vraag ik hem als de tent eenmaal staat.                                                                     Schijnbaar ongeïnteresseerd kijkt hij op zijn horloge. ‘Nog niet. Straks misschien, om een uur of vijf.’ Hij pakt een tijdschrift en besteedt verder geen aandacht meer aan me.

Het liefst zou ik nu een frisse duik in het meer nemen, maar ik houd me in. Het moet duidelijk voor haar zijn wie bepaalt wat er gebeurt. En wanneer. Om half zes sta ik op en loop naar het water. Xiao Wing volgt op afstand. Waarom loopt ze niet gewoon naast me? Het zou wel weer een van die cultuurverschillen zijn waar mijn vrienden me zo voor hebben gewaarschuwd. De inburgeringscursus is wat dat betreft een zegen: buitenlanders die hier willen komen wonen,  worden zo gedwongen zich in de Nederlandse cultuur te verdiepen. Wat dat betreft heeft Xiao Wing nog veel te leren.

Wanneer ik de deur uitga, weet ik dat ik ben gezakt. Ik begreep lang niet alle vragen van de test. Het begon al meteen met een vraag over oliebollen en Nederlandse tradities. Op de kermis heeft hij een keer van die vette dingen voor mij gekocht. Bah, wat een kleffe troep. Trouwens, ‘op de kermis’ stond er in de test niet eens bij. En dan die vraag over vuurwerk bij nieuwjaar. Afgekeken van de Chinezen is volgens mij het goede antwoord. Kan niet anders. Wij gebruikten al buskruit in de dertiende eeuw. Wikipedia. Hij heeft me duidelijk gemaakt dat als ik de test niet haal, ik niet bij hem in Nederland kan blijven en terug moet naar China.

Ik kijk wel uit Xiao Wing te vertellen dat ze de test mag overdoen. Had ze maar beter haar best moeten doen met leren lezen. De blinde kip. Het avontuur met haar is sowieso op een fiasco uitgelopen. Hoe eerder ze teruggaat naar China, des te liever het me is. Oké, haar kookkunst zal ik missen. En de seks! Ze is een meester in het spel, dat moet ik haar nageven.

Gewapend met een bos bloemen wandel ik het kantoorgebouw binnen. Lelies, zijn favorieten.                                                                                                                                                                                 ‘Ik geloof dat hij al naar huis is.’                                                                                                                   ‘Geeft niet,’ antwoordde ik. ‘Bloemen… voor afscheid. Verrassing.’                                               De receptioniste glimlacht begripvol en overhandigt mij de sleutel. Ik knik en snel, voordat ik misschien een pijnlijk antwoord moet geven, naar zijn werkkamer. Op het bureau ligt alles precies zo als ik ook thuis van hem ben gewend. Links de dossiermappen die nog verwerkt moeten worden, rechts een etui met twee pennen, een blauwe en een rode – zo kun je een kopie altijd van het origineel onderscheiden – en recht voor de bureaustoel zijn dichtgeklapte laptop. Grappig. Normaal neemt hij die vrijdag altijd mee naar huis. Nog een laatste keer wandel ik de kamer rond, alles grondig in me opnemend. Dan schik ik de bloemen in een vaas, zet ze op de plek van de laptop en trek stilletjes de deur achter me dicht.

Het tweede wat ik doe als het vliegtuig opstijgt – mijn schoenen heb ik al uitgetrokken – is mijn ongedachte trofee openklappen. Vergeleken hiermee is wat ik in mijn koffers bij elkaar heb gezocht slechts een troostprijs. Routineus tik ik de wachtwoorden in. Hoe vaak ik niet over zijn rug heb meegekeken: ik kan ze onderhand dromen.                                            Eén voor één komen de afschriften van zijn rekeningen in beeld. Uit mijn handtas haal ik de overhaast gekopieerde lijst met tan-codes en begin met overschrijven. Ik kan nauwelijks een glimlach onderdrukken. Maandag is ook nog eens zijn vrije dag. Tegen de tijd dat hij zijn grafboeket ruikt – én de verzwete Louboutins uit Venetië die ik met de hak in de vaasopening heb gehangen – zit ik hoog en breed in Beijing.                                                                   Fantastisch, dat Nederlandse immigratiebeleid. De herkansingen voor de inburgeringstest buiten beschouwing gelaten, kun je, als je het spel goed speelt, binnen een half jaar op een fatsoenlijke en legitieme manier het land weer uit zijn. En geen haan die nog naar je verblijf in Nederland kraait. Dat weet ik uit ervaring.

                                                                                                                                                                                    deel 2: Muren zijn niet van steen

Lang leve het grenzeloze internet. Met een tevreden blik sluit ik mijn laptop, steek zijn lijst met TAN-codes in mijn handtas en zet de vliegtuigstoel op een luiere stand. De komende jaren hoef ik me geen zorgen te maken over het saldo van mijn bankrekening.                   Lang leve ook het Nederlandse immigratiebeleid. Een ideaal instrument om je met bewuste sabotage-strategie op tijd op het vliegtuig terug naar China te laten zetten.                             De plundering van zijn bankrekeningen is een daad waarvan ik met bijna satanisch genoegen geniet. Om dat beter te begrijpen, moet ik je mee terugnemen in de tijd. De tijd dat ik als jong meisje mijn ouderlijk huis verliet en het platteland verruilde voor de grote stad. Beijing, hotelkamer 10-43. Een op het eerste gezicht fatsoenlijk hotel. Maar schijn bedriegt.                                                                                                                                                                                               Op die bewuste kamer heb ik Luc voor het eerst ontmoet. Al weet hij tot op de dag van vandaag niet dat ik en dat meisje van kamer 10-43 dezelfde zijn.                                                              Negen maanden geleden hebben wij hernieuwd kennis met elkaar gemaakt. Op een overzichtstentoonstelling van Chinese kunst na de Tweede Wereldoorlog. Niet dat hij enig benul heeft van kunst, maar voor een aantrekkelijke opdracht heeft hij graag een dagje plaatjes kijken over.                                                                                                                                                            Dat Luc mij niet herkende, verbaasde mij niets. Alle Chinese vrouwen lijken op elkaar. Zijn eigen woorden. Op die bewuste tentoonstelling is mijn plan geboren.

Mijn aankomst in Beijing wijd ik in met een bezoek aan mijn voormalige werkgever.                 De man achter de receptiebalie van het hotel lacht me toe met een automatisme dat ik maar al te goed van mezelf ken. ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’ Pas wanneer ik mijn hoofd zowat onder zijn neus duw, valt de grimas van zijn gezicht. ‘Xiao Wing?’                          Ik kom onmiddellijk ter zake. ‘Zou je mij een plezier willen doen?’                                             Even later stappen we uit de lift de gang op van de tiende verdieping. Halverwege houden we stil. ‘Hoe lang heb ik?’                                                                                                                                   ‘Een half uur, schat ik. Meestal komt de bewoonster pas om een uur of vier terug op haar kamer.’ Hij steekt de sleutel in het slot en gaat me voor in kamer 10-43.                                    Een half uur is meer dan voldoende. Mijn maag protesteert als ik naar binnen stap. Gelukkig is het maar voor kort. Het interieur, de muren, de bedompte lucht: alles in de ruimte prikkelt mijn geheugen. De pijn, de eenzaamheid, de soms bijna ondraaglijke heimwee naar vroeger.                                                                                                                                                               ‘Ik zou hier graag even alleen willen zijn.’                                                                                                     De man knikt.                                                                                                                                                               Ik gooi mezelf op bed. ‘Wil je de deur openlaten, alsjeblieft?’                                                          ‘Als je hem maar goed dichttrekt wanneer je weer weggaat. De deur klemt nog steeds.’ En weg is hij.                                                                                                                                                                       Ik kijk om heen en wacht. Wacht op wat komen gaat. Lang duurt het niet. Muren zijn niet van steen. Beeld na beeld vullen ze mijn gedachten, leggen ze mijn herinneringen bloot. De vernederingen, de zoetige woordjes, de geur van het werk. De weeë smaak in mijn mond. En hij! Vooral hij dringt zich aan me op. Mijn maag krimpt in elkaar. Een kwartier is genoeg om zeker te weten dat ik nog steeds achter mijn beslissing sta me driekwart jaar geleden opnieuw door Luc te laten versieren. Me mee te laten nemen naar Nederland.

Het vinden van de hoteleigenaar is makkelijker dan ik had gedacht. Achteraf kon ik het weten: geen buitenstaander blijft onopgemerkt in dit gebouw. Op de gang komt hij me tegemoet met naast zich een oude bekende. Nu wordt het uitkijken geblazen. Voor alle zekerheid schuif ik mijn hand in mijn tas op zoek naar de pepperspray.                                               ‘Mag ik u vragen wat u hier komt doen, mevrouw?’                                                                                ‘Ik ben gekomen om een kamer te kopen.’                                                                                             ‘Voor uzelf of…’                                                                                                                                                  ‘Voor mezelf, maar niet op de gebruikelijke manier.’ Aan het trekje bij zijn mondhoek weet ik dat ik de aandacht heb van de hoteleigenaar.                                                                                      ‘Ik begrijp u niet goed.’                                                                                                                                           ‘Kamer 10-43. Alles. Interieur, douchecabine, plafond, parket en natuurlijk de vier muren. Alles wil ik kopen.’                                                                                                                                                   ‘Die kamer wordt verhuurd, mevrouw. Voor onbepaalde tijd.’                                                             ‘Ik betaal er goed voor.’                                                                                                                                       ‘Begrijp ik het goed? U wilt dat wij een van onze hotelkamers slopen?’ De kille grijns van de man naast de hoteleigenaar rijt oude wonden open.                                                                         ‘Slopen is niet het goede woord. Ik wil dat alles, maar dan ook alles, ongeschonden wordt verwijderd. Zeker de muren. Het zijn trouwens maar gipsplaten binnenmuren dus zoveel werk hebt u er niet aan. Uiteraard betaal ik ook de kosten voor het herinrichten van uw kamer.’                                                                                                                                                                               Ik zie de hoteleigenaar denken. Dan maakt hij een gebaar naar de lift. ‘Hoeveel had u in gedachten?’                                                                                                                                                           ‘Neemt u mij niet kwalijk, maar ik prefereer de trap.’ Een beleefde knik moet op dit moment voldoen, vind ik. ‘Ik zie u beiden beneden in de hal.’

De laatste fase van mijn plan in het moeilijkst geweest en heeft ook de meeste tijd in beslag genomen. Maar na drie jaar netwerken heeft het Nationaal Museum dan toch eindelijk toegehapt en mijn kunstwerk aangekocht.                                                                                                     Vanochtend heeft de officiële presentatie plaatsgevonden. Een moment waar ik jaren naar heb uitgekeken. Ik wandel door de hal. Triomfantelijk. Aan media-aandacht heeft het trouwens niet ontbroken. Woorden als controversieel, aanstootgevend en subversief hebben voor veel ophef gezorgd. Des te beter.

—————————

Normaal lees ik de kunstbijlagen niet. Het interesseert me zogezegd geen bal. Maar vandaag wordt mijn aandacht getrokken door een foto bovenaan de voorpagina van de krant: een fragile Chinese vrouw staand voor een groot zwart vierkant kunstwerk. Spraakmakende creatie van Xiao Wing. Ik schiet overeind. Xiao Wing?                                                                         Van het artikel zelf word ik niet veel wijzer. Quasi intellectuele blabla over een zoektocht naar innerlijke harmonie. Het zal me worst wezen. Maar één ding dringt maar al te goed tot me door. Xiay Wing is traceerbaar geworden. Eindelijk. Eindelijk heeft die bitch zich bloot gegeven. Na haar vertrek heb ik het in het bijzijn van mijn vrienden tot vervelens toe herhaald: krijgen zal ik haar, al moet ik daarvoor naar Beijing.

Nog dezelfde dag dat ik in Beijing ben aangekomen, begeef ik me naar het Nationaal Museum. Niet dat de kans groot is dat ik Xiao Wing daar aantref, maar het is een begin. Haar kunstwerk is niet te missen. In de grote hal van de eerste verdieping worden mijn ogen vanzelf naar de immense zwarte box getrokken. Uit een deuropening schijnt roze licht naar buiten. Kamer 10-43 lees ik in rood boven de opening. Ik stap naar binnen.   Het interieur roept oude beelden op: beelden van jaren geleden. De hotelkamer in Beijing – de naam van het hotel ben ik vergeten -, het bed, het tweepersoons bubbelbad. Maar nieuw zijn de beamers. Elk van de vier muren is door een camera gefilmd en vervolgens weer op diezelfde muur geprojecteerd. Tot op de millimeter nauwkeurig. Het geeft een bizar effect, alsof je naar levende muren kijkt.                                                                                                                                   ‘Als ik iets wil dan krijg ik het.’ Ik hoor mezelf achter me de kamer binnen stappen. Samen met een meisje. Ook haar naam ben ik kwijt. Het doet er ook niet veel toe. Al die Chinese vrouwen lijken op elkaar. Het meisje glimlacht. Beleefd. In Beijing heb ik ervaren dat zo’n vriendelijke glimlach, inclusief bijbehorend bevestigend knikje, absoluut niets zegt. Waarschijnlijk betekent het zoiets als ‘ik snap je absoluut niet, maar jouw geld wil ik wel. Dus glimlach ik beleefd.’

Ik kijk rond en zie mezelf nu van vier kanten in beeld verschijnen. Een afgrijselijke gedachte dringt zich aan me op: er hebben toentertijd camera’s gestaan.                                                   Mijn hart gaat sneller kloppen. Ik moet hier weg voor ik zie wat ik weet dat komen gaat. Lucht. Frisse lucht moet ik hebben. Ik grijp naar mijn stropdas en schuif de knoop iets naar beneden. Het helpt niets. In plaats daarvan voel ik steeds meer zweetdruppels langs mijn rug naar beneden kruipen. Hoe komt dat loeder van een Xiao Wing in godsnaam aan dergelijke opnamen?                                                                                                                                                           Is het verbeelding of kijken andere bezoekers me aan? Twee jongens naast het bubbelbad fluisteren iets in elkaars oor en beginnen te giechelen. Lucht! Met een ruk draai ik me om, duw bezoekers opzij die op mijn weg naar de deuropening staan en begin te rennen. Door de tentoonstellingshal, langs de suppoosten de gang op, de roltrap af. Een tweede roltrap en ben ik in de aankomsthal. Voor een adempauze heb ik geen tijd. Frisse lucht!                  Pas wanneer ik buiten voor het museum sta, durf ik even diep adem te helen. En dan ren ik verder, over de stoep de straat op.                                                                                                                     Had ik de taxi gezien die komt aangereden om Xiao Wing voor de ingang van het museum af te zetten, was alles heel anders gelopen. Maar ik zie hem niet.

                                                                                                                                                                                    deel 3: Welkomsdochter

Xiao Wing. Een klein opdondertje – ze doet haar naam eer aan – maar wat een geweldige meid. Veel te goed voor Luc als je het mij vraagt. Begrijp me niet verkeerd. Ik zeg dit absoluut niet uit rancune of jaloezie. Dat ook ik jaren geleden voor hem ben gevallen heeft daar niets mee te maken. Het is gewoon een kwestie van constateren.                                                       De eerste twee, drie maanden met hem waren geweldig. Complimentjes over mijn uiterlijk, kleine attenties, een troostend woord op het juiste moment. Stiekeme handkusjes naar me als hij voorbij de receptie liep. En dan hoe hij me aan zijn vrienden voorstelde: is ze geen beauty? Ik heb me zeer gevleid gevoeld.                                                                                                    Tot ik merkte dat zijn interesse in mij begon te verflauwen. Geen knipoogjes meer, nauwelijks nog complimentjes. En op een dag was het kaarsje uit. Geen verwijten of zoetige spijtwoordjes, geen drama. Wat hem betreft waren we uitgeleefd. Letterlijk zijn woorden. Ik had me helaas teveel ingeleefd.                                                                                                                             Het is nu driekwart jaar geleden dat Xiao Wing met hem mee naar Nederland kwam. Voor hem zo ongeveer de uiterste houdbaarheidsdatum. Maar Xiao Wing pakt het heel wat slimmer aan dan ik destijds. Het zou me bijvoorbeeld niet verbazen als ze op de een of andere manier haar voordeel heeft gedaan met haar uitwijzing onlangs uit Nederland. Ik verdenk haar zelfs sterk van het opzettelijk verprutsen van haar inburgeringscursus. Zo slecht is haar Nederlands helemaal niet. Integendeel. Samen hebben we heel wat afgelachen om de verhalen die we elkaar over Luc hebben verteld.                                                                                     Afgelopen vrijdag heb ik Xiao Wing voor het laatst hier op kantoor gezien. Ze heeft afscheid genomen met een bos lelies. Witte, zijn favoriete. De volgende dag is ze terug gevlogen naar Beijing.                                                                                                                                                         ‘Fenna!’ De deur van Lucs werkkamer vliegt open. Vloekend stormt hij op me af, een paar afgetrapte Louboutin’s in zijn knuist geklemd. Grappig. Ik bedenk me nu pas dat Xiao Wing die niet meer droeg toen ze van kantoor vertrok.                                                                                   ‘Zijn dat niet de schoenen die jij in het begin voor haar hebt gekocht?’                                        ‘Kan het zijn dat Xiao Wing vorige week vrijdag nog op kantoor is geweest?’                             Uit zijn bloeddoorlopen hoofd maak ik op dat een ontkennend antwoord niet tot de mogelijkheden behoort. Ook dat hij mijn vraag negeert, spreekt boekdelen. ‘Ja, ’s middags. Een half uurtje na jouw vertrek.’                                                                                                                               ‘En jij hebt haar in mijn kantoor gelaten?’                                                                                                  ‘Ze had een prachtige bos bloemen bij zich. Een verrassing voor jou, zei ze.’                            ‘Dat kun je wel stellen, ja. Mijn laptop. Die bitch heeft mijn laptop gejat. Al mijn codes en wachtwoorden zitten erin. Hoe moet ik nu bij mijn geld komen?’                                                   ‘Je hebt toch reserve genoeg in de kluis?’                                                                                                   Met een smak klapt zijn vlakke hand op de balie. ‘En dit? Wat heeft dit te betekenen? Het lag op de plek van mijn laptop!’                                                                                                                     Onder zijn hand zit een geel plakbriefje. Voor Huan Ying, lees ik. Bij het zien van die naam snak ik naar adem. Wat is Xiao Wing in godsnaam van plan? Dit was de afspraak niet. Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar die avond bij mij thuis. Wat hebben Xiao Wing en ik gegiecheld om zijn eigenaardigheden. Die moedervlek op zijn linker bil, de achterhaalde tatoeage op zijn enkel, zijn vaak net niet recht geknipte baardje. En regelmatig de code van de kluis in zijn handpalm schrijven omdat hij acuut geld nodig heeft en de code weer eens is vergeten. Trouwens, wie bewaart tegenwoordig nog zoveel cash in een kluis? Risicospreiding noemt hij het.                                                                                                                              Het absolute hoogtepunt kwam die avond toen Xiao Wing vertelde over hun tragikomische kampeervakantie in Italië. Hotelletjes beloven en als puntje bij paaltje komt een jaren zeventig tent uit de achterbak toveren. Hoe goedkoper hoe beter. Als het alleen aan hem lag, sliep hij nog het liefst de hele vakantie in zijn auto.                                                                         ‘Geld!’ Het schalkse lachje van Xiao Wing sprak boekdelen. ‘Kom niet aan zijn geld. Hij zit erop als een broedse kip op haar eieren.’                                                                                                    Het idee kwam van Xiao Wing. De dag voordat ze terug zou vliegen naar China zou ze nog even op kantoor langs komen onder het mom van een afscheidsboeketje voor op zijn bureau. Het geld uit de kluis zouden we delen. Ik hoefde nergens bang voor te zijn want Xiao Wing zou ongetwijfeld de schuld krijgen. Tegen de tijd dat Luc zijn verlies ontdekte, zat zij al lang en breed in Beijing.                                                                                                                                     Al merkte ik niets aan haar gezicht, – ze bleef glimlachen – toch wist ik dat mijn aarzeling haar irriteerde.

Mijn hart klopt in mijn keel. Niet in de laatste plaats om de naam op het gele papiertje. Aan Lucs reactie te zien krijgt Xiao Wing gelijk.                                                                                                 ‘Ook de kluis is leeg. Hier zal ze spijt van krijgen!’ Luc verfrommelt het papiertje en gooit het met een wild gebaar achter me de prullenbak in. Pas als ik ’s middags op weg ben naar de kleuterschool krijg ik mijn gedachten weer enigszins op orde. Nog even en Ying vliegt op me af. Zoals altijd de armen wijd gespreid, klaar om ze om mijn nek te vouwen. Ying, voluit Huan Ying: welkom. Mijn eigen welkomsdochter. Oké, het lag niet direct in de verwachting dat ik een Chinees meisje zou adopteren, maar Ying was meer dan welkom. Ik heb heel bewust voor haar gekozen en daar heb ik geen dag spijt van gehad.                                                   Overigens komt Luc wat dat betreft alle eer toe. Eerlijk is eerlijk. Hij kende mijn kinderwens als geen ander. Ik zie hem nog aankomen op Schiphol met Ying is de Maxi-Cosi. ‘Een noodgevalletje,’ zei hij. ‘Van een of ander heroïnehoertje in Beijing. Gelukkig hebben mijn Chinese relaties mij geholpen.’                                                                                                                                     Als ik eraan terugdenk, kan ik me nog verbazen over Luc. Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen Ying mee Nederland in te krijgen. En dan die lange vliegreis. Luc kennende heeft hij ongetwijfeld al zijn charmes in de strijd geworpen. De meeste vrouwen, stewardessen niet uitgezonderd, smelten ter plekke voor zijn hondenogen.

Fenna. Al zou ik willen, die avond bij haar thuis zal ik nooit meer vergeten. De gezelligheid, de roddels over Luc, maar bovenal het onthullende verhaal over Fenna’s adoptie van Ying. Een noodgevalletje, schijnt Luc eens gezegd te hebben.                                                                         De deur van Fenna’s woonkamer piept als hij wordt opengeduwd. Net als destijds de deur van mijn peeskamer in het hotel in Beijing. Een kwestie van een paar druppeltjes olie op de scharnieren weet ik nu. Wist ik toen veel. Kamer 10-43. De getallen staan in mijn hersenen getatoeëerd.                                                                                                                                                                 In de deuropening staat een meisje van een jaar of vijf, schat ik. Duim in de mond, een knuffelbeer in de andere hand. ‘Ik kan niet slapen, mam. Jullie maken ook zoveel lawaai.’ ‘Sorry, schat.’ Fenna loopt naar haar toe en tilt haar op. ‘Deze mevrouw,’ wijst ze naar mij, ‘heet Xiao Wing. Zij is een nieuwe vriendin van mama. En jij, hoe heet jij?’                              Het meisje glimlacht ietwat verlegen haar naam. ‘Ying.’                                                                     Mijn hersenen knarsen. Kamer 10-43. Piepende scharnieren, in en uit lopende mensen, de eerste babygeluidjes, de vochtige warmte van de nageboorte die even de stekende pijn tussen mijn benen verdringt. Waarom krijg ik verdomme de baby niet op mijn buik?               Luc: ‘Kalm douwn, Xiao Wing. Kalm douwn.’                                                                                          Fenna: ‘Hallo, Oeohoe, Xiao Wing. Waar ben je met je gedachten?’                                             Luc: ‘Everiesing wil bee fain.’                                                                                                                               Fenna: ‘Grappig. Ik vind dat jullie best wel een beetje op elkaar lijken. Vind je ook niet? Hé, Xiao Wing, ik vraag je iets.’                                                                                                                                     Luc: ‘Doont wurrie.’                                                                                                                                                 De stemmen van Luc en Fenna vechten in mijn hoofd om voorrang. Een of ander heroïne-hoertje. Zo wordt er dus over mij gesproken. Terwijl Luc toentertijd bij de bevalling zo behulpzaam leek. Aan wat hij zei kon ik geen touw vastknopen, maar uit zijn gebaren maakte ik op dat ik op hem kon vertrouwen. De volgende dag was de baby weg. Luc ook. Ik heb zelfs nooit geweten of het een meisje of een jongen was.