Elf procent

Elf procentHet verhaal Elf procent is geselecteerd in de categorie proza voor de bundel 2011 van de schrijfwedstrijd De Raadselige Roos.

Vanaf 2010 bestaat de mogelijkheid een faculatief thema te gebruiken. Het thema dit jaar is: Wonderen zijn de wereld nog niet uit.

 

 

 

Elf procent

‘Ik word later beroemd.’ Niet eens ‘ik wil later beroemd worden’ of, ‘misschien word ik later wel beroemd’. Nee, gewoon ‘ik word later beroemd’.                                                                            ‘Je bedoelt,’ zeg ik tegen de jongen tegenover me in de trein, ‘dat je hóópt dat je later beroemd wordt.’ De arrogantie van zijn bewering is zo stuitend dat ik wel moet reageren.          ‘Nee, ik word beroemd. Dat weet ik gewoon zeker.’ Met een verveelde blik draait hij zich van me af.                                                                                                                                                                ‘Wil je niet liever… gelúkkig worden?’ vraag ik quasi nonchalant. Het woord ‘gelukkig’ komt er zo poeslief uit, dat ik bijna walg van mezelf.                                                                                Aan zijn nietszeggende blik te zien, heb ik niet het idee, dat de cynische ondertoon in mijn vraag tot zijn pukkelige puberbrein doordringt. Godallemachtig, hoe oud is dat joch helemaal? Achttien, negentien?                                                                                                                            ‘Dat ben ik al, hè schat?’ Demonstratief haalt hij het gothic meisje dat in adoratie tegen hem ligt aangekleefd nog wat dichter naar zich toe.                                                                               ‘Dat kan ik zien, ja. Maar het is toch ook belangrijk dat je later gelukkig wordt? En daarvoor hoef je niet noodzakelijkerwijs beroemd te zijn.’                                                                                    ‘Als ik beroemd ben, ben ik gelukkig.’                                                                                                              De logica van een kind.                                                                                                                                           Bijna smachtend kruipt het meisje verder omhoog naar de top van zijn magere lijf. ‘Hij kan heel goed gitaarspelen.’                                                                                                                                     Onwillekeurig komt bij mij het beeld van klimop naar boven. Vreselijke planten, en niet kapot te krijgen.                                                                                                                                                             ‘En zingen. Morgen speelt hij met zijn band in Paradiso.’ Haar arm om zijn middel geslagen, de ogen gesloten, beweegt ze haar beugelbek langzaam in de richting van zijn oor. De tong ongegeneerd naar buiten gekruld. Ach, kijk toch, die ringen door hun tong en oorlel. Aandoenlijk bijna: alsof ze pas verloofd zijn. Beide piercings vertonen nog lichtelijk ontstoken vleesranden.                                                                                                                                                             ‘Zozo, Paradiso. Da’s niet mis.’                                                                                                                            ‘Met mijn band heb ik de noordelijke voorronde gewonnen. Easy man. Een eitje. Ik ben niet eens tot de bodem gegaan. Die andere bands waren gewoon tien keer niks.’                              Ik taxeer de jongen op zijn bruikbaarheid. De afgelopen maanden ben ik niet zo’n veelbelovende kandidaat tegen het lijf gelopen: zelfingenomen, hooghartig en bovenal naïef.         ‘Als ik morgen de finale win, krijg ik een platencontract. En ga ik volgend jaar zeker weten op tournee door Amerika.’                                                                                                                                  Het is zinloos me nog langer tegen zijn wens te verzetten. ‘Als je wil, kan ik je beroemd maken. In minder dan drie maanden.’ Voor het eerst kijkt de jongen me echt aan. Nog steeds glazig, maar door de onverschillige buitenlaag heen neem ik feilloos de plotseling tanende aandacht voor klimopje waar. Ha, hebbes!                                                                                                   ‘Hoe dan?’ vraagt hij en duwt haar enigszins van zich af. ‘Zeker door een wonder of zo, haha.’                                                                                                                                                                           ‘Nou,’ giechelt klimopje. ‘Wonderen zijn de wereld nog niet uit.’                                                 ‘Het hoe is niet belangrijk,’ antwoord ik neutraal. ‘Het doel heiligt de middelen. Ik kan alleen niet garanderen dat je ook gelukkig wordt. Daar moet je zelf voor zorgen. Hier, mijn kaartje.’                                                                                                                                                                  ‘Frontstage co- cons- consultancy,’ hakkelt de jongen. ‘Zegt me niets.’                                       Des te beter. ‘Je kunt niet alles weten, toch? Mocht je me een keertje willen opzoeken, je bent van harte uitgenodigd. Maar wel mijn kaartje meenemen. Zie het als een garantiebewijs dat we elkaar hebben ontmoet.’

Jongen op mysterieuze wijze verdwenen. Het staat met grote koppen op de voorpagina van de landelijk dagbladen. Inclusief zijn foto. Een goed begin. Van alle relevante kranten koop ik een exemplaar als bewijsmateriaal. Vluchtig begin ik te lezen.                                                       … Sindsdien is er niets meer van hem vernomen. Gisteravond zou de jongeman optreden in Paradiso, maar toen hij bij de soundcheck nog niet was komen opdagen, is een grootscheepse zoekactie begonnen. Tot nu toe zonder resultaat. Volgens een woordvoerster tast de politie volkomen in het duister. De achterbuurman van de jongen beweert bij hoog en bij laag…         Ja, ja. Bla bla bla. Snel scan ik de rest.                                                                                                           … Zijn vriendin, die eerder uit de trein stapte, heeft verklaard dat hij verder is gereisd met een onbekende man van middelbare leeftijd. De man, gekleed in een zwart T-shirt en blauwe spijkerbroek was, naar haar zeggen, uitzonderlijk bleek in zijn gezicht. Ook was hij opvallend klein van postuur en had hij geblondeerd, kortgeknipt haar. In zijn linkeroor droeg hij een gouden ringetje met de letter X.                                                                                                                            Wie de jongen eergisteravond na negen uur nog heeft gezien, of denkt dat het signalement van de man hem bekend voorkomt, wordt verzocht contact op te nemen met de Landelijke Opsporingsdienst. U kunt natuurlijk ook de plaatselijke politie bellen.

Ik weet genoeg. Snel loop ik terug naar huis. Zolang kan hem in het begin nog niet alleen laten. Het eerste wat ik doe als ik weer thuis ben, is katheter en infuus controleren. De zakjes hoeven nog niet vervangen te worden. Naast zijn bed laat de monitor een uiterst stabiele hartslag zien. Zesenzeventig beats per minuut. Op dubbele snelheid trouwens een prima basis voor housemuziek. Daar zou ik meer mee moeten doen.                                                       Ach, wat sta ik te bazelen. In de eerste plaats ben ik hier nu voor hem. Vooral in de beginfase is het noodzakelijk alert te zijn. Is zijn toestand eenmaal gestabiliseerd, dan is het verder een fluitje van een cent. Gewoon een kwestie van zakken vullen.                                                   Zoals hij daar ligt in bed. De ogen en mond gesloten, straalt er een wijsheid van zijn gezicht waarvan hij tijdens ons gesprek in de trein geen enkele blijk heeft gegeven. Sterker nog, die hij volgens mij ook niet bezit. Telkens weer verbaas ik me over de metamorfose die mensen ondergaan als ze eenmaal bij mij onder handen zijn. Tevreden loop ik naar de keuken, zet koffie voor mezelf, pak het visitekaartje van het aanrecht en gooi even later de snippers in de prullenbak. Ik gedij het best in een ordelijke omgeving.

Wonderen zijn de wereld nog niet uit, kopt de zoveelste krant die ik in de kiosk heb gekocht. De mysterieuze verdwijning van de jongeman, die bijna drie maanden geleden in het niets leek opgelost, heeft een verrassende wending gekregen. Op de afdeling chirurgie van het Academisch Ziekenhuis deed gisteren een dienstdoende verpleegkundige tijdens haar nachtelijke controle een bizarre ontdekking. In een kamer, op dat moment niet in gebruik, stond een bed met daarop een slapende, niet geregistreerde patiënt. Na later duidelijk werd, bleek het om de inmiddels over de hele wereld bekende jongeman te gaan. Hoe hij in dat ziekenhuisbed terecht is gekomen, is nog een raadsel.                                                                            Naar omstandigheden maakt de jongeman het goed, zij het dat hij helemaal opnieuw moet leren lopen. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij al die maanden plat op bed gelegen. Van de dader ontbreekt elk spoor. Ook over de motieven tast de politie in het duister.

Binnen drie maanden. Ik heb me aan mijn afspraak gehouden, de rest mag hij zelf doen. Nog één laatste keer lees het contract door, stopt het dan met alle krantenartikelen in een dossiermap en hang die bij de anderen in mijn archiefkast. Levenslang elf procent van alle royalty’s inclusief inkomsten uit interviews, artikelen, talkshows, reclame en marketing. Hij heeft toch maar geboft, dat hij mij heeft ontmoet. Of hij ook daadwerkelijk gelukkig zal worden… ik heb er een zwaar hoofd in. Maar je kunt niet alles hebben, toch?